Ruhumun labirentlerinde dolaşan küçük bir kız çocuğu; ürkek,naif ve kırılgan.
Dört köşeli sevgi yumağı;ben ise ortada.
Dimağımı çürüten çare/sizlik ve yitiklik.
29 harfi barındıran alfabe yetmiyor ,
beni anlatan tek bir cümleye bile...
Asılı durur yüreğimin ucunda sözcüklerim.
Kıyılarıma vuran suskunluğunu pay ediyorum, hem günüme hem geceme.
Dudaklarımdan dökülesi gelen küfürleri tıkıştırdım dişlerimin arasına...
siyah ile beyazı karıştırıp döktüm bir kadehe ,yudumladım grileşmiş düşlerimi.
Usulca tenime çarpan sevgi rayihası yayılır karanlığına.
Sessizliğini emen duvarlarımın uğultusu içinde geceyi örtüyorum üzerime.
Hiçliğin nefesine yakalanan ömrüm, sızdı avuçlarına.
Sol yanını bana bağışla sevgili,bu sadece bir rüya!
Es'Nun
Bak bak bak birde bana neler der asıl üstad sensin =)
YanıtlaSilYine kalemini tutuşturmusun yahu verme ara al bi defter yaz yaz...
Belki seninde rızkın buradandır ne malum.
Benden beklerken bir kitap sen çıkarırverirsin benden çok çok önce veki inan ben böyle düşünüyorum.
Tüm samimiyetimle...
sen düşüne dur :)
YanıtlaSiledebi anlamda bir çabam yok ki maksat içi boşaltmak ötesi yok olamaz da...
kaldı ki yazmıyorum saçmalıyorum hepsi bu.
Yarayı deşen kalemi zamanı geldiğinde kırmayı da bilmek gerek değil mi?